Na regen komt zonneschijn….

Na regen komt zonneschijn Wat is dat nou? Regen? Geintje, de hele zomer is één groot zonnefeest.
De tuinen van de overdag badmintonners hebben het er maar lastig mee.

Maar donderdag 1 september scheen dus lekker het zonnetje toen nagenoeg de hele overdag
badmintongroep zich opmaakte voor het seizoen-start-uitje. Alleen José D had het Ooststellingwerfse platteland verruild voor de ruige Schotse bergen! Fluks richtte het vizier van de groep zich op het kleine stukje fietsen naar de midgetgolfbaan in Appelscha. Jan van der Sluis voorop want hij had zich voorgenomen om ons eens lekker te laten afzien. Na de “ovonde” scheurde hij dus meteen door naar Wolvega – want dat is pas een lekker eindje om. “Jammer Jan”, was het enige wat hij oogstte “wij gaan over Langedijke dat is lang genoeg”. Snel legde Jan zich bij de situatie neer en hup over Langedijke naar Appelscha.
Waar de meesten natuurlijk geen rekening mee hielden was het feit dat Jan en Wiesje enorm goed bekend zijn in Appelscha en de in de bossen verscholen golfbaan van de Hildenberg. Dus wat gebeurt. In plaats van linksaf te slaan naar de midgetgolfbaan ging het schielijk rechtsaf en met pittige klimmetjes en snelle dalen deden we er met z’n allen toch een dikke 10 km extra over alvorens de midgetgolfbaan te bereiken. “Vond ie leuk hoor”, was de conclusie toen we na nog even alle fietsen te hebben verhuisd – aan de koffie zaten. Vanwege de gulle gift van het bestuur kon er een lekkere gevulde koek bij de koffie vanaf. Een flinke, want Hannie kreeg hem niet op maar dat was voor Arie geen probleem. “Vooraf tanken, want tijdens de wedstrijd is er geen gelegenheid voor” aldus de snoeper.

Uiteraard waren er problemen bij de indeling want van 1 tot 20 tellen was voor de beheerders van de midgetgolfbaan erg lastig. Nummer 21 bevond zich tussen de lootjes en nummer 14 nou juist weer niet, dus enige uitzoekerij was wel nodig. Nel regelde dit met van haar bekende handigheid dus trappelend van ongeduld stonden ze allemaal klaar voor de start. Arie lootte ongunstig (zoals meestal), want hij werd gekoppeld aan drie als zeer fanatiek bekend staande dames. Schouderophalend werd dit geaccepteerd wetende dat de dames weliswaar zouden samenspannen, maar door te kiezen voor de laatste beurt kon hij toch lekker de strategie van de dames ondermijnen. Hoewel, toen Margje als een raket van start ging werd hij toch wat wit rond de neus. Even om zich heen luisterend en kijkend zag/hoorde uw verslaggever toch van alle kanten enthousiaste kreten van geluk, terwijl in een andere groep al werd gediscussieerd. Verkeerd geschreven?? Plotseling werden we geconfronteerd met de Philippe Geubels van Oosterwolde, die gehuld in het blauw en met pet en fototoestel rondliep met het doel iemand op een lachwekkende miskleun te betrappen. “Geintje Jan”. Ik bedoel natuurlijk om het archief te vullen met ludieke opnamen, die niet gepubliceerd mogen worden zonder schriftelijke toestemming. Het valt niet mee tegenwoordig voor een beetje persfotograaf. De enen en de zevens vlogen je om de oren en in de groep van Arie bleek dat Bertha het beste met de druk kon omgaan. Ze zag er toch gespannen uit, maar ja wat wil je als één van je tegenstanders een prominent golfer is die haar hand niet omdraait voor wat bosjes/zand/geschoren green en noem maar op…. Zij bleek echter niet tegen de druk bestand plus dat de wind haar net op het juiste moment even tegen zat. “Hij wilde er niet in, hij bleef steeds op het randje liggen” Omdat er toch nog wat holes van de lange klappen bij zaten werd Arie niet helemaal weggespeeld. Margje en Wiesje gingen ook een paar keer in de fout en met best een heel slecht rapport allemaal in tweeën, drieën en vieren slaagde Bertha met glans. Gezeten aan de koffietafel zagen we nog diverse groepen strijden voor een goed resultaat, dus voor ons zou er niet veel meer te winnen zijn. Dat werd nog duidelijker toen Beno even liet zien dat hij kandidaat winnaar was. 2 minder dan Bertha daar werden we stil van. Het zou toch niet?

Maar toen iedereen even wilde uitpuffen kondigde Nel aan “Vertrekken, we hebben honger en het is nog lang”. Okee we gaan, hoewel de drang om nog lang te fietsen even weg was. Gelukkig bleek het loos alarm en na precies 4 bochten zijn we geland bij uitspanning ‘Family’ op de Boerestreek die daar nog niet zo lang gevestigd is. Het bleek een schot in de roos, pardon een hole-in-one want we hadden een prima plek, het drinken kwam al snel (dat hebben we wel eens anders meegemaakt), de prijzen vielen alleszins mee en links en rechts werden dus enorme schotels frites met van alles besteld. Ongetwijfeld moeten er weer de nodige kilogrammen vanaf zo hier en daar. Hoewel uw verslaggever wel zag dat Ab moeiteloos een flink glas bier, een aardige berg frites met van alles en nog wat en naderhand nog een grote ijscoupe vlotjes naar binnen werkte. “Ik moet nog fietsen naar Hemrik”, liet Ab desgevraagd als excuus weten! Maar het is een feit wat kunnen die badmintonners eten “Doe er voor ons even een klein frietje bij….” “Dat kan” volgens de ober “beetje mayonaise erbij?”. Ook dat was prima…hè B/M?
Intussen eiste Nel weer de aandacht op… want de uitslag. Twee winnaars!!!! Ben en Jan K. allebei 42 en Bertha (jawel..) derde met 44. Ab een beetje sneu vierde met 46, maar wat is nou twee punten?! Het leek na afloop wel een club van ouwetjes wat iedereen zag er wel behoorlijk volgevr… voldaan uit en zakte een beetje onderuit op de stoel. De tijd bleek ook daar echter snel te gaan en de hele stoet moest nog gaan afrekenen. Nel ging uiteraard als laatste want zij is degene met de verantwoording dus als er iets niet is betaald dan….. Geginnegap alom natuurlijk. Maar de uitbaters van het tentje hebben er een mooie omzet aan over gehouden en de badmintonners een fijn gevoel dat het seizoen weer lekker gaat beginnen.

Dat ritje terug naar Oosterwolde stelde niet veel voor want toen namen we de korte route en waren we snel weer terug. Het was een gezellige zonnige dag en er is volop genoten.

Hartelijke dank aan de organisatoren en tot donderdag 8 september…

Reacties gesloten.